Sab & Bas

BLOGS

Beste bezoeker,

Vanaf heden gaan we het even anders doen:

Voor journalistieke stukken vanuit India van Bas Benneker, ga naar basbenneker.blogspot.com

Voor reisverhalen en foto's van Sabine en Bas, ga naar sabbasopreis.blogspot.com

Voor filosofische overwegingen, ga naar filosofie.blog.nl

NIEUWS: Aanstaande zondag om 19.30 (nederlandse tijd)doet Bas live verslag van het nieuws in India op Radio 1! 

 

Life is so unfair

Sinds kort verzamel ik slogans op die grote borden langs de weg, waarop projectontwikkelaars aan voorbijgangers melden wat ze in hun schild voeren. De teksten gaan meestal vergezeld van pastelkleurige tekeningen van gelukkige gezinnen in moderne woningen met veel glas en groene planten.

"Building houses for the Upper Crest", luidt zo'n tekst bij een bouwplaats in Ernakulam, waar zwoegende arbeiders enorme bakken zand op het hoofd naar houten steigers dragen. Bij een veel groter bouwproject langs de snelweg in Trivandrum staat op een enorm bord (dat oprijst uit een rijtje krotten) te lezen: "Only a lucky few will live here! (Life is so unfair, isn't it?)" En langs dezelfde weg bouwt een aanemer die zich "Priviliged Living Inc." noemt.

Technopark, Trivandrum

In weinig landen is het verkeer zo dodelijk als in India, en van alle staten telt Kerala (31 miljoen inwoners, hoofdstad Trivandrum) ook nog eens relatief de meeste verkeersongevallen - dagelijks 100, waarbij gemiddeld 10 doden en 150 gewonden vallen.

De hobbelige snelweg naar Technopark, Trivandrum. De taxichauffeur baant zich onder voortdurend claxonneren een weg tussen de verkeersstromen. Alleen voor nog prestigieuzere auto's, bussen en vrachtwagens stelt hij de volgende halsbrekende inhaalactie even uit; al het andere verkeer - motors, scooters, auto's, riksja's, fietsen en olifanten - moet maken dat het uitwijkt. Or else.

Toeteren

In India toeteren de auto's. Niet alleen bij gevaar, maar elke keer als ze een medeweggebruiker naderen. Door het geronk van de motors kun je elkaar anders niet horen, dus toeteren is veilig. Ook al is een chauffeur onvoorstelbaar de sjaak als hij in een ongeluk verzeild raakt, en ook al krijgt hij maar 20 roepi (30 eurocent) voor het stukje dat hij rijdt, toch perst hij zijn taxi of riksja nog nét even tussen de twee bussen door. Zo wordt een driebaansweg voortdurend een vierbaans. En zo zijn er in stadsprovincie Goa alleen al 4 verkeersdoden per dag.

Crazy Gopalan

Als we de gigantische en geheel gevulde bioscoopzaal betreden hebben we geen idee voor welke film we een kaartje hebben gekocht. Er zitten veel gezinnen, dat wel, met de vrouwen in kleurige avondkledij. Niets dat ons voorbereidt op wat volgt: een stompzinnige slapstick die eindigt in extreem en bloedig geweld.

Het verhaal gaat over een grappige boef - die gekke Gopalan dus - gespeeld door een acteur die nog het meeste weg heeft van Cheech en voor wie een luid gejuich opklinkt als hij voor het eerst in beeld komt.

'All kinds of people'

Een treinreis moet je in India vaak dagen van tevoren plannen en boeken om zeker te zijn van gereserveerde plaatsen, maar de travel agent cq. boekhandelaar in Goa had ons toevertrouwd dat je ook het goedkoopste kaartje kunt kopen, om vervolgens de 'Man in Black' (conducteur) iets toe te stoppen voor plaatsen in de gewilde 2 of 3-beds airconditioned treinstellen.

De Indiase treinreiziger op het perron kijkt bedenkelijk naar ons kaartje, second class unreserved. 'All kinds of people in that class sir', zegt hij met rollende ogen die moeten aangeven welke extreme vormen van menselijk bestaan die veelsoortigheid omvat. Het is waar dat de mensen in het stampvolle treinstel waar we uiteindelijk instappen ons verbaasde blikken toewerpen.

Idiote Imitaties

Backpackerstoerisme is een eigenaardige hybride tussen het gewone zon, zee, strand- of monumententoerisme en een zekere romantische zoektocht naar ongereptheid en authenticiteit. Een formule die niet anders kan dan zichzelf ondermijnen, en wel volgens de "drie I's"-formule van de Amerikaanse investeerder Warren Buffett: Eerst komen de Innovators, dan de Imitators, en tenslotte de Idioten.

Flarden overwegingen

Het dorpje Arambol reilt en zeilt. Ook voordat wij er waren. Ik raak nog altijd verrast hierdoor, ook al is het een extreem egocentrische gedachte. Dat het zo opmerkelijk is dat de hele wereld bestaat en beweegt, 's ochtends opstaat en 's avonds weer gaat slapen, ook als wij er geen weet van hebben en nooit van zullen krijgen. Dat mijn leventje zich op een bepaalde vierkante kilometer afspeelt en daarbuiten allerlei leven is, onopgemerkt. De boom in het bos is echt omgevallen, ook al heb ik het niet gehoord.

Ziek (niet voor zwakke magen)

Swoesj. Swoesj. Swoesj. De roestige ventilator aan het dak van onze hut blaast lucht tegen mijn lichaam die aanvoelt als een pijlenregen op mijn overgevoelige huid. Het geluid, dat zich mengt met het krassen van kraaien, het gillen van apen en getrommel in de verte, teistert mijn gehoor. Koortsige gedachten druipen door mijn hoofd, woordeloos en onsamenhangend. Er is geen verlossing en geen respijt van de zeurende pijn in gewrichten en spieren, noch van de weeïge misselijkheid.

Arambol

Boven Goa, in Arambol, zitten we in een huisje dat uitkijkt over de oceaan. ’s Avonds horen we het geluid van de zee en de krekels. ’s Nachts rennen de apen over ons dak.

Om naar ons huisje te komen klimmen we zo’n twintig meter omhoog over steile rotsige treden. De spierpijn die ik voelde was makkelijk hieraan toe te schrijven, maar bleek een verdekt symptoom te zijn van wat er intussen in mijn ingewanden gaande was. Vannacht hadden de Indiase bacteriën mijn darmen veroverd. Geen verrassing. Als je toch al niet kunt kiezen tussen hitte en muggen of ventilator en kou, dan is een koortsige rilling daarbij geen pretje. Maar de nacht is overleefd en Bas is met een scooter naar het meest naburige dorp Mapusa (14 km) gereden voor een klamboe en cash, terwijl ik mijn lichaam de kans gaf de strijd uit te vechten met de indringers.